خداى ما را بس است و او ياور نيكوست . سپاس و ستايش مر خداى را . اين پايان كتاب است . در پايان نيز نوشته شده بود : « نسخه‌بردارى آن در روز بيست و چهارم ماه ربيع الاول سال چهارصد و شصت و هشت 1 پايان يافته بود » . اين كتاب از ابتدا تا بخش نوزدهم [ آن ] به خط ديوانه‌اى 2 بىعقل ، بيمارانديش ، آشفته‌ذهن ، پريشان‌ادراك ، بدسرشت ، سردرگم و گمراه ملقب به « ديودست » 3 نوشته شده بود . من تمام كوشش خود را به خرج دادم تا [ متن را ] تصحيح و اصلاح كنم . اما اين كار به سبب بدخطى بىاندازه و كثرت اشتباهات در آن برايم ممكن نشده است ، و اين پس از آن بود كه براى بر طرف كردن لغزش‌هاى ديده شده و تصحيح غلطها و اشتباهات فاحشى 4 كه به آنها برخورد كرده بودم ، وقت زيادى تلف شده بود . اين را ازآن‌رو يادآور شدم تا كسى كه اين كتاب به دستش مىافتد ، بداند كه تباهى در آن از كجا پيدا شده است و آن را به مؤلف يا ديگرى نسبت ندهد و خدا بهتر مىداند . اين را غضنفر التبريزى در پايان سال 678 هجرى 5 نوشته است . ( 1 ) . 8 / 11 / 1075 ميلادى . ( 2 ) . مجنون . ( 3 ) . ديودست - تندنويس‌هاى سهل‌انگار را چنين مىناميدند . ( 4 ) . نسخهء الف : الفاحس ، بايد خواند الفاحش . ( 5 ) . 2 / 5 / 1280 ميلادى .